Blauwe kikker
Een middag in de Ecuadoriaanse Andes, ergens in de buurt van Riobamba, op ongeveer 2.220 meter. We rijden rond over de stoffige, droge hoogvlakte tussen de Andeskammen. Het is koud, tien graden in de schaduw ondanks de helderblauwe lucht. In een dalletje is er ineens een strookje groen. Een beek met dichtbegroeide oevers, her en der een struik. Tegen beter weten in gaan we de beek toch van dichtbij bekijken.
In de beek blijkt het vol te zitten met kikkervisjes. Grote scholen houden zich op in de stilstaande stukken van de beek, in zijarmen en achter grote stenen en vlak langs de grazige oever. Ik denk er een paar met mijn blote handen te gaan vangen, maar daar kom ik heel snel van terug. Het water is ijs- en ijskoud. Na de eerste schrik probeer ik het toch maar en merk dat de larven weliswaar sloom, maar behendig aan me weten te ontsnappen. Langer dan een paar seconden hoeven ze me niet voor te blijven, want het water is zo koud, dat ik mijn hand wel weer uit moet halen.
Zodoende blijven de larven buiten schot. Het zijn boomkikkers, zoveel kan ik eraan zien. Te groot voor Atelopuslarven, die ik had gehoopt te vinden. Even rondzoeken levert de waarschijnlijke ouderkikker op. Op het kale gras ligt een buidelkikker te slapen. Eerst denk ik, dat zij dood is, maar dat blijkt mee te vallen. Snel is het dier in ieder geval niet. Het poseert gewillig en laat zich een beetje in de ‘juiste’ houding buigen. Al met al bepaald niet de ambiance, waarin je een tropische kikker verwacht.
De kikker in kwestie is vrijwel zeker een Gastrotheca riobambae. Deze soort en Gastrotheca marsupiata worden af en toe aangeboden als terrariumdieren en blijken dan goed houdbare en zelfs kweekbare dieren te zijn. Zo heel koud als hierboven geschetst hoeven ze nu ook weer niet gehouden te worden, maar een echt warm tropisch terrarium is wat te veel van het goede voor ze. Ook buidelkikkers zijn eigenlijk dieren voor in een koude kas. Maar in een niet te warm huiskamerterrarium doen ze het dus ook. Regelmatig komen ze ook tot voortplanting. Dat is een bijzonder proces. Tijdens onweer of een stevige regenbui als de dieren in amplexus zijn, buigt het vrouwtje haar rug hol. Dan legt ze eieren, die door het mannetje bevrucht worden en in de ‘buidel’, in feite een hele diepe vouw in de rughuid, worden geduwd. Daar zijn de eieren een poosje veilig voor rovers. Als de kikkervisjes uitkomen, groeien ze nog enige tijd door op de voedselvoorraden en pas als die op zijn, gaat het vrouwtje naar het water van haar keuze om daar de larven vrij te laten. Ze steekt een vinger in haar buidel, trekt die een stukje open en laat de larven naar buiten vallen. Van dat moment af zijn de nakomelingen op zichzelf aangewezen.
Wie nakweekbuidelkikkers kan krijgen, heeft er dankbare en taaie terrariumdieren aan, maar ook enorme eters. Buidelkikkers eten veel en produceren dienovereenkomstig veel mest. Daarbij reageren ze op alles wat beweegt. Zo verdwijnen ook kleinere medebewoners in de brede bekken.
Terraria van buidelkikkers moeten regelmatig goed schoongespoeld worden, vanwege die grote mestproductie. Speciaal de schuilplaatsen van de dieren kunnen anders erg vervuild raken, wat ten koste gaat van de gezondheid van de dieren.